Heitast í Feb:
Engin færslaNýjasta greinin:
Besta vírusvörnin: Ágúst 2010Nýjasti kóðinn:
Athugasemdir:
alexander: frábært
...
solveig: hvar fæst þessi og á...
Gaui: Samhryggist!...
Gaui: Hahahaha djöfull er gaman að...
Ég les:
Deila á FacebookPlágan komin?
Skrifað mánud. 15. maí 2006 - 16:54
Nú er sumarið komið og þessi helvítis plága komin aftur á kreik. Ég var við það að heyra suðið í þessu ógeðslegu meindýrum í glugganum mínum núna rétt áðan.
En maður spyr sig, af hverju er manni svona illa við þetta? Það er ekki eins og þetta sé eitthvað hættulegt. Það er bara suðið í þessu sem vekur upp gamlar minningar og það er einfaldlega mjög óþægilegt að hafa eitthvað lítið svífandi óargardýr í kringum sig.
Ég hef tvær sögur til að segja ykkur. Ein var þegar ég bjó í Noregi, og var pinkulítill. Ég var niðri að leika mér á meðan mamma hljóp upp í símann. Seinna byrja ég að grenja, en mamma komst ekki úr símanum. Á meðan mamma rembist við að losna við manneskjuna úr símanum er ég vælandi niðri. Ástæðan af hverju ég var að væla, var sú að það voru vespur allt í kringum mig. Já, ég er ekki að tala um þessa vesælu geitunga eða býflugur sem við erum með hérna á Íslandi, ó nei, þetta voru sko vespur! Sem betur fer komst ég heill frá þessu ógeði.
Málið er bara að ég man ekkert eftir þessu atviki. Mamma var bara að segja mér frá þessu um daginn. Þessi atburður er geymdur í dulvitundinni og undirmeðvitundinni. Þess vegna hlýt ég að forðast þessa plágu.
Svo einu sinni fór ég til Spánar með frændfólki mínu. Ætli ég hafi ekki verið svona 13-14 ára. Við vorum keyrandi í bíl með allar rúðurnar niðri, þar sem það var steikjandi hiti úti, og mig minnir að þessi miðstöð í bílnum hafi ekki verið neitt til að hrópa húrra fyrir. Svo eftir smá stund, flýgur einhver ógeðsleg fluga inn um gluggann. Ég man ennþá eftir öskrunum í okkur krökkunum. Svo þegar þau stoppuðu bílinn, hlupu allir út og lokuðu á eftir sér. Ég var fastur aftast í bílnum hjá flugunni ógurlegu. Ég var að sjálfsögðu hágrenjandi af hræðslu.
Þetta eru bara atburðir sem eru fastir í mér, sem gerðu það að verkum að mér hefur alltaf verið illa við þessar plágur.
En maður spyr sig, af hverju er manni svona illa við þetta? Það er ekki eins og þetta sé eitthvað hættulegt. Það er bara suðið í þessu sem vekur upp gamlar minningar og það er einfaldlega mjög óþægilegt að hafa eitthvað lítið svífandi óargardýr í kringum sig.
Ég hef tvær sögur til að segja ykkur. Ein var þegar ég bjó í Noregi, og var pinkulítill. Ég var niðri að leika mér á meðan mamma hljóp upp í símann. Seinna byrja ég að grenja, en mamma komst ekki úr símanum. Á meðan mamma rembist við að losna við manneskjuna úr símanum er ég vælandi niðri. Ástæðan af hverju ég var að væla, var sú að það voru vespur allt í kringum mig. Já, ég er ekki að tala um þessa vesælu geitunga eða býflugur sem við erum með hérna á Íslandi, ó nei, þetta voru sko vespur! Sem betur fer komst ég heill frá þessu ógeði.
Málið er bara að ég man ekkert eftir þessu atviki. Mamma var bara að segja mér frá þessu um daginn. Þessi atburður er geymdur í dulvitundinni og undirmeðvitundinni. Þess vegna hlýt ég að forðast þessa plágu.
Svo einu sinni fór ég til Spánar með frændfólki mínu. Ætli ég hafi ekki verið svona 13-14 ára. Við vorum keyrandi í bíl með allar rúðurnar niðri, þar sem það var steikjandi hiti úti, og mig minnir að þessi miðstöð í bílnum hafi ekki verið neitt til að hrópa húrra fyrir. Svo eftir smá stund, flýgur einhver ógeðsleg fluga inn um gluggann. Ég man ennþá eftir öskrunum í okkur krökkunum. Svo þegar þau stoppuðu bílinn, hlupu allir út og lokuðu á eftir sér. Ég var fastur aftast í bílnum hjá flugunni ógurlegu. Ég var að sjálfsögðu hágrenjandi af hræðslu.
Þetta eru bara atburðir sem eru fastir í mér, sem gerðu það að verkum að mér hefur alltaf verið illa við þessar plágur.
Athugasemdir (