Heitast í Feb:
Engin færslaNýjasta greinin:
Besta vírusvörnin: Ágúst 2010Nýjasti kóðinn:
Athugasemdir:
alexander: frábært
...
solveig: hvar fæst þessi og á...
Gaui: Samhryggist!...
Gaui: Hahahaha djöfull er gaman að...
Ég les:
Deila á FacebookSjálfsvorkunn?
Skrifað miðvikud. 24. maí 2006 - 18:14
Um daginn stytti kunningi og nágranni minn sér aldur. Ég ákvað að skrifa mitt álit á þessu. Þetta er einungis mitt álit og þurfið þið ekki að endurspegla það eða vera sammála því á einn né neinn hátt.
Byrjum á byrjuninni. Af hverju gerir fólk þetta? Það hljóta að vera endalausar ástæður fyrir því. Aðallega vegna þess að það er einhver hæð í lífinu sem það sér ekki að það komist yfir, og ákveður þess vegna að fara "einu undankomuleiðina", þ.e. að stytta sér aldur.
Málið er bara að það er ekki eina undankomuleiðin, en þetta fólk er svo blindfullt af sjálfsvorkunn að það heldur að það sé að gera öllum greiða með því að farga sér. Þetta kallast sjálfselska og sjálfsvorkunn. Þetta fólk hlýtur bara að hugsa um sjálft sig, ekki aðra.
Ég veit ekki ástæðuna fyrir því af hverju hann fyrirfór sér, en það hlýtur að vera góð og gild ástæða fyrir því að skemma fjölskyldu sína gjörsamlega. Já, málið er það að fyrir mörgum árum fyrirfór bróðir þessa stráks sér, og við það eyðilagðist fjölskyldan hans. Að hugsa sér að geta gert fjölskyldunni sinni þetta aftur! Þetta kalla ég bara sjálfselsku og ekkert annað!
Hvað meina ég með að þetta fólk hljóti bara að hugsa um sjálft sig, en ekki aðra? Jú, það styttir sér aldur í þeim tilgangi að lina þjáningar SÍNAR! En gerir þetta fólk sér grein fyrir því hvaða þjáningu það vekur hjá öðrum í kringum það? Til dæmis fjölskyldu, vinum, kunningjum og ættingjum. Nei, það gerir sér ekki grein fyrir því. Þess vegna finnst mér þetta ekki vera neitt annað en sjálfelskt fólk, þar sem það hugsar ekki um hvað öðrum í kringum það á eftir að líða illa eftir á.
Ég hef alveg misst vini mína og kunningja, og hef ég lært að takast á við sorgina. Að sjálfsögðu syrgir maður þetta fólk, en maður getur ekki annað en orðið reiður gagnvart hugsunar- og kæruleysi þess!
Það er hægt að takast á við vandamál. Það er fólk í vinnu út um allt land bara við það að reyna að hjálpa fólki sem á í vanda. Lífið getur verið eintómt vesen á sumum stundum, en svo á öðrum stundum getur það verið yndislegt. Það þarf ekki að flýja lífið, því lífinu færðu ekki umflúið.
Mamma sagði mér þegar ég var lítill að þeir sem stytta sér aldur, þurfi að bíða uns þeirra tími er kominn til að deyja. Ég hef alltaf haft þetta hugfast. Mér finnst vera mikið til í þessu. Ég get ekki staðfest þetta, en það sem ég get gert er að trúa þessu.
En annars, R.I.P. Ingólfur.
Byrjum á byrjuninni. Af hverju gerir fólk þetta? Það hljóta að vera endalausar ástæður fyrir því. Aðallega vegna þess að það er einhver hæð í lífinu sem það sér ekki að það komist yfir, og ákveður þess vegna að fara "einu undankomuleiðina", þ.e. að stytta sér aldur.
Málið er bara að það er ekki eina undankomuleiðin, en þetta fólk er svo blindfullt af sjálfsvorkunn að það heldur að það sé að gera öllum greiða með því að farga sér. Þetta kallast sjálfselska og sjálfsvorkunn. Þetta fólk hlýtur bara að hugsa um sjálft sig, ekki aðra.
Ég veit ekki ástæðuna fyrir því af hverju hann fyrirfór sér, en það hlýtur að vera góð og gild ástæða fyrir því að skemma fjölskyldu sína gjörsamlega. Já, málið er það að fyrir mörgum árum fyrirfór bróðir þessa stráks sér, og við það eyðilagðist fjölskyldan hans. Að hugsa sér að geta gert fjölskyldunni sinni þetta aftur! Þetta kalla ég bara sjálfselsku og ekkert annað!
Hvað meina ég með að þetta fólk hljóti bara að hugsa um sjálft sig, en ekki aðra? Jú, það styttir sér aldur í þeim tilgangi að lina þjáningar SÍNAR! En gerir þetta fólk sér grein fyrir því hvaða þjáningu það vekur hjá öðrum í kringum það? Til dæmis fjölskyldu, vinum, kunningjum og ættingjum. Nei, það gerir sér ekki grein fyrir því. Þess vegna finnst mér þetta ekki vera neitt annað en sjálfelskt fólk, þar sem það hugsar ekki um hvað öðrum í kringum það á eftir að líða illa eftir á.
Ég hef alveg misst vini mína og kunningja, og hef ég lært að takast á við sorgina. Að sjálfsögðu syrgir maður þetta fólk, en maður getur ekki annað en orðið reiður gagnvart hugsunar- og kæruleysi þess!
Það er hægt að takast á við vandamál. Það er fólk í vinnu út um allt land bara við það að reyna að hjálpa fólki sem á í vanda. Lífið getur verið eintómt vesen á sumum stundum, en svo á öðrum stundum getur það verið yndislegt. Það þarf ekki að flýja lífið, því lífinu færðu ekki umflúið.
Mamma sagði mér þegar ég var lítill að þeir sem stytta sér aldur, þurfi að bíða uns þeirra tími er kominn til að deyja. Ég hef alltaf haft þetta hugfast. Mér finnst vera mikið til í þessu. Ég get ekki staðfest þetta, en það sem ég get gert er að trúa þessu.
En annars, R.I.P. Ingólfur.
Athugasemdir (