Heitast í Feb:
Engin færslaNýjasta greinin:
Besta vírusvörnin: Ágúst 2010Nýjasti kóðinn:
Athugasemdir:
alexander: frábært
...
solveig: hvar fæst þessi og á...
Gaui: Samhryggist!...
Gaui: Hahahaha djöfull er gaman að...
Ég les:
Deila á FacebookHeiðmörk, vinir, ofl.
Skrifað mánud. 17. júlí 2006 - 16:22
Í dag fór ég með krakkana mína í Heiðmörk í 9. bekkjar fræðslu. Það var mjög fínt, þar sem fræðslustjórunum tókst að breyta þessu leiðinlega viðfangsefni í skemmtun. Og tókst þeim líka að gera það svona helvíti vel bara. 
Ég vil bara byrja á því að segja að það er ein ákveðin manneskja sem ég held að geti ekki lifað af án þess að lesa hvað ég er að gera daginn út og daginn inn.
Það er ágætt að fólk fylgjist með manni, því ég myndi eflaust ekki nenna þessu ef það myndi enginn lesa þetta. En leyfist mér að spyrja, eru bloggin mín of löng þannig þið nennið ekki að lesa þau, eða eru þau bara passleg? Það getur nefnilega ekki verið að þau séu of stutt. Ekki séns! 
En já, ég vaknaði kl 8:10. Sjalli var búinn að segjast koma kl 8:15, þannig ég dreif mig á mettíma að fá mér að borða og gera mig kláran. Það tókst, nema það að ég var 10 min of seinn, sem er ekki alslæmt, þar sem ég er vanur að taka lágmark 30 min í að gera mig kláran. En mér tókst þetta. Víví! 
Svo fórum við á bílnum hans Sjalla niður í mjódd. Þetta er sko '99 árgerð af Mitsubishi Galant; glæsikerra!
Við hittum krakkana niðri í mjódd, þar sem þau áttu að mæta. Svo hittum við fræðslustjórana, Hrafn og Þórólf. Fínir gaurar. Við kynntum okkur bara spjölluðum aðeins við þá. Svo loksins kom rútan og drifum við okkur í hana.
Svo var brunað upp í Heiðmörk. Ég vil bara segja að Heiðmörk er risastór! Svo var stoppað og svona og kynnt fyrir krökkunum ýmsar plöntutegundir. Þeir gerðu þetta svo skemmtilegt, þar sem þeir voru alltaf að líkja bragðinu af plöntunum við áfengistegundir og svona. Eins og t.d. smakkaði ég plöntu sem smakkaðist eins og Sambuka.
Svo fór dagurinn bara í það að skoða Heiðmörk. Þetta var geðveikt gaman, þangað til við stoppuðum á einum stað til að borða nestið okkar. Þá hurfu allt í einu tveir úr hópnum mínum. Ég fór að leita að þeim og grunaði að þeir hafi skroppið afsíðis til að fá sér sígarettu. Svo seinna komu allir þessir "töffarar" (sem eru líklegir til að reykja) til baka, og lásum við Silja Björk, leiðbeinandi, yfir þeim um hvað við myndum gera ef við myndum bösta þá við að reykja í vinnunni. Ég, því miður, fann enga lykt af þeim, þannig við gátum ekkert gert.
Svo var komið við á einhverjum stað, þar sem var farið í fótbolta og skotbolta. Það var geðveikt gaman. Svo fórum við á þekkta grillstaðinn í Heiðmörk og grilluðum. Ég var ekki með neinn grillmat, þannig ég lét samlokurnar mínar bara duga. Svona er að gleyma því að kaupa eitthvað á grillið.
Svo eftir grillið var farið að skoða Maríuhellinn og draugahellinn. Það var skipt hópnum í tvo hópa, þeir sem vildu skoða Maríuhellinn og hinir sem vildu skoða draugahellinn. Fræðslustjórinn sem var að fara að sýna Maríuhellinn rölti aðeins þarna og bjóst við því að einhverjir myndu elta hann, en það kom enginn, þannig hann fór bara og skoðaði draugahellinn líka. Þetta voru lítil þröng göng, sem maður sá ekkert í. Allt kolsvart og þröngt. Ég sleppti því að fara, þar sem ég mætti í 30.000 kr. fötunum mínum og var ekki tilbúinn að eyðileggja fötin með því að skríða og rekast í grjót og drasl. Ég hef líka farið inn í þennan helli áður, þannig þetta var ekkert spennandi. Ég beið bara eftir því að allir komu hinum megin út úr hellinum.
Svo var bara farið heim. Við komum við í mjóddinni aftur, og lét ég alla mína krakka fá strætómiða, svo þau kæmust nú heim. Svo fórum við Sjalli bara heim á hans bíl og skutlaði hann mér heim. Hér er ég svo kominn.
En svo langar mig að skrifa aðeins um vini manns. Það er ekkert betra en að eiga traust og gott samband við vin sinn. Væntumþykja, kærleikur, trúnaður, hlustun, skilningur, hreinskilni, einlægni, tjáning, ofl.; þetta eru allt meginþættir sem spilar inn í góða og sannkallaða vináttu. Ég er búinn að þekkja þennan vin minn síðan ég man eftir mér. Meira að segja löngu áður en við byrjuðum í leikskóla. Sumir segja að það sé eins og við höfum verið giftir í 30 ár, þar sem okkur finnst gaman að þræta og ræða um allt. En já, við getum rætt um allt milli himins og jarðar, og er ekki til neitt umræðuefni sem er of afbrigðilegt fyrir okkur til að ræða um. Hann ræðir við mig um vandamálin sín, og ég við hann um mín vandamál. Hann hefur reynst mér betur en allir aðrir sem ég þekki, og vil ég bara segja hér að ég elska þig eins og ef þú værir minn eigin bróðir. 
Það er sagt að ef maður vilji vera góður vinur, eigi maður ekki að lána vinum sínum né að fá lánað hjá þeim. Ég hef brennt mig svolítið á þessu og lent í svolitlum illindum milli vini mína með að rukka inn skuldir og svona, en ég hef aldrei lent í þessu með Grétar. Aldrei nokkurn tíman! Ég lána honum, eða hann mér. Næsta dag er þetta komið inn á reikninginn minn/hans. Ef hann gleymir skuld og ég minni hann á það, eða öfugt, spyr hann bara hvað það sé mikið og borgar það um leið og hann getur. Það sama á við um mig, þar sem ég veit að ég get treyst Grétari 100%. Þetta kallar maður sannkallað traust, ekki satt?
Þetta blogg er orðið allt of væmið, þannig ég ætla að enda þetta núna. Segjum þetta ágætt í bili. 
Ég vil bara byrja á því að segja að það er ein ákveðin manneskja sem ég held að geti ekki lifað af án þess að lesa hvað ég er að gera daginn út og daginn inn.
Það er ágætt að fólk fylgjist með manni, því ég myndi eflaust ekki nenna þessu ef það myndi enginn lesa þetta. En leyfist mér að spyrja, eru bloggin mín of löng þannig þið nennið ekki að lesa þau, eða eru þau bara passleg? Það getur nefnilega ekki verið að þau séu of stutt. Ekki séns! En já, ég vaknaði kl 8:10. Sjalli var búinn að segjast koma kl 8:15, þannig ég dreif mig á mettíma að fá mér að borða og gera mig kláran. Það tókst, nema það að ég var 10 min of seinn, sem er ekki alslæmt, þar sem ég er vanur að taka lágmark 30 min í að gera mig kláran.
En mér tókst þetta. Víví! Svo fórum við á bílnum hans Sjalla niður í mjódd. Þetta er sko '99 árgerð af Mitsubishi Galant; glæsikerra!
Við hittum krakkana niðri í mjódd, þar sem þau áttu að mæta. Svo hittum við fræðslustjórana, Hrafn og Þórólf. Fínir gaurar. Við kynntum okkur bara spjölluðum aðeins við þá. Svo loksins kom rútan og drifum við okkur í hana.Svo var brunað upp í Heiðmörk. Ég vil bara segja að Heiðmörk er risastór!
Svo var stoppað og svona og kynnt fyrir krökkunum ýmsar plöntutegundir. Þeir gerðu þetta svo skemmtilegt, þar sem þeir voru alltaf að líkja bragðinu af plöntunum við áfengistegundir og svona. Eins og t.d. smakkaði ég plöntu sem smakkaðist eins og Sambuka. Svo fór dagurinn bara í það að skoða Heiðmörk. Þetta var geðveikt gaman, þangað til við stoppuðum á einum stað til að borða nestið okkar. Þá hurfu allt í einu tveir úr hópnum mínum. Ég fór að leita að þeim og grunaði að þeir hafi skroppið afsíðis til að fá sér sígarettu. Svo seinna komu allir þessir "töffarar" (sem eru líklegir til að reykja) til baka, og lásum við Silja Björk, leiðbeinandi, yfir þeim um hvað við myndum gera ef við myndum bösta þá við að reykja í vinnunni. Ég, því miður, fann enga lykt af þeim, þannig við gátum ekkert gert.
Svo var komið við á einhverjum stað, þar sem var farið í fótbolta og skotbolta. Það var geðveikt gaman. Svo fórum við á þekkta grillstaðinn í Heiðmörk og grilluðum. Ég var ekki með neinn grillmat, þannig ég lét samlokurnar mínar bara duga. Svona er að gleyma því að kaupa eitthvað á grillið.
Svo eftir grillið var farið að skoða Maríuhellinn og draugahellinn. Það var skipt hópnum í tvo hópa, þeir sem vildu skoða Maríuhellinn og hinir sem vildu skoða draugahellinn. Fræðslustjórinn sem var að fara að sýna Maríuhellinn rölti aðeins þarna og bjóst við því að einhverjir myndu elta hann, en það kom enginn, þannig hann fór bara og skoðaði draugahellinn líka. Þetta voru lítil þröng göng, sem maður sá ekkert í. Allt kolsvart og þröngt. Ég sleppti því að fara, þar sem ég mætti í 30.000 kr. fötunum mínum og var ekki tilbúinn að eyðileggja fötin með því að skríða og rekast í grjót og drasl. Ég hef líka farið inn í þennan helli áður, þannig þetta var ekkert spennandi. Ég beið bara eftir því að allir komu hinum megin út úr hellinum.
Svo var bara farið heim. Við komum við í mjóddinni aftur, og lét ég alla mína krakka fá strætómiða, svo þau kæmust nú heim. Svo fórum við Sjalli bara heim á hans bíl og skutlaði hann mér heim. Hér er ég svo kominn.
Krakkarnir í fótbolta í Heiðmörk
En svo langar mig að skrifa aðeins um vini manns. Það er ekkert betra en að eiga traust og gott samband við vin sinn. Væntumþykja, kærleikur, trúnaður, hlustun, skilningur, hreinskilni, einlægni, tjáning, ofl.; þetta eru allt meginþættir sem spilar inn í góða og sannkallaða vináttu. Ég er búinn að þekkja þennan vin minn síðan ég man eftir mér. Meira að segja löngu áður en við byrjuðum í leikskóla. Sumir segja að það sé eins og við höfum verið giftir í 30 ár, þar sem okkur finnst gaman að þræta og ræða um allt.
En já, við getum rætt um allt milli himins og jarðar, og er ekki til neitt umræðuefni sem er of afbrigðilegt fyrir okkur til að ræða um. Hann ræðir við mig um vandamálin sín, og ég við hann um mín vandamál. Hann hefur reynst mér betur en allir aðrir sem ég þekki, og vil ég bara segja hér að ég elska þig eins og ef þú værir minn eigin bróðir. Það er sagt að ef maður vilji vera góður vinur, eigi maður ekki að lána vinum sínum né að fá lánað hjá þeim. Ég hef brennt mig svolítið á þessu og lent í svolitlum illindum milli vini mína með að rukka inn skuldir og svona, en ég hef aldrei lent í þessu með Grétar. Aldrei nokkurn tíman! Ég lána honum, eða hann mér. Næsta dag er þetta komið inn á reikninginn minn/hans. Ef hann gleymir skuld og ég minni hann á það, eða öfugt, spyr hann bara hvað það sé mikið og borgar það um leið og hann getur. Það sama á við um mig, þar sem ég veit að ég get treyst Grétari 100%. Þetta kallar maður sannkallað traust, ekki satt?
Þetta blogg er orðið allt of væmið, þannig ég ætla að enda þetta núna.
Segjum þetta ágætt í bili. Athugasemdir (