Heitast í Feb:
Engin færslaNýjasta greinin:
Besta vírusvörnin: Ágúst 2010Nýjasti kóðinn:
Athugasemdir:
alexander: frábært
...
solveig: hvar fæst þessi og á...
Gaui: Samhryggist!...
Gaui: Hahahaha djöfull er gaman að...
Ég les:
Deila á FacebookTrúleysinginn
Skrifað miðvikud. 25. apríl 2007 - 09:23
Vá hvað ég er orðinn þreyttur á þessu trúarbulli öllu saman. Ég þarf ekki einhverja bæklinga eða vitnanir upp úr Biblíunni til þess að sannfærast, þar sem ég hef áður verið sannfærður.
Ég er í dag trúleysingi, en ég hef hins vegar kynnst báðum hliðum á þessu máli, þ.e. bæði verið mjög trúaður og verið svo trúlaus. Ég verð samt eiginlega að viðurkenna að manni líður svolítið betur þegar maður heldur að það sé einhver þarna úti sem heldur utan um mann - en ég gat bara ekki lifað í slíkri sjálfsblekkingu.
Ég var eitt sinn í Krossinum. Ég fór á samkomu nokkrum sinnum í viku og í hvert skipti sem ég fór, kynntist ég æ furðulegra fólki. Þetta var samansafn af ofsatrúarfólki sem hafði annað hvort átt slæma æsku eða fortíð, og þá meina ég af völdum fíkniefna, misnotkunar og slíku. Ég passaði bara engan veginn inn í þennan hóp þar sem ég hafði átt frábæra æsku.
En það sem fólk var að leitast aðalega eftir þarna var hvort maður væri trúaður, og ef maður var trúaður þá var það ekki nóg því maður þurfti helst að vera frelsaður líka. Ef maður var frelsaður var maður „inn“ og var boðið á allskyns samkomur í heimahúsum en ef maður var ekki frelsaður gat maður nánast bara étið það sem úti fraus.
Einn daginn taldi ég mig vera frelsaðan, þar sem ég hafði haldið því fram að ég hafði meðtekið trúnna og hafði tekið á móti Jesú í hjarta og lífi mínu - eða einhverja slíka vitleysu. Eftir það var mér boðið á sérstaka frelsissamkomu, þar sem það var útlenskur predikari sem „læknaði“ fólk. Ég fór að sjálfsögðu í von um að hann gæti læknað mig af mígreninu mínu.
Raunin varð því miður önnur. Hann hafði leitt marga einstaklinga upp á svið og „læknað“ þá en þegar það kom að mér hafði ég engan áhuga á því að vera sá eini sem læknaðist ekki, þannig ég þóttist vera batnað. Hann tók í hausinn á mér og hrissti hann nokkrum sinnum, svo sagði hann mér að líta á klukku sem hékk þarna og aftur til baka. Ég átti að gera þetta nokkrum sinnum og svo átti mér bara að vera batnað - en raunin var önnur, því miður, því við þetta fékk ég hinn mesta hausverk og leið því ekkert betur.
Af hverju í ósköpunum þarf predikarinn að snerta mig og hrista mig til þess að mér batni? Á það ekki að vera guð (ég skrifa það með litlum staf vegna þess að ég er trúleysingi) sem sér um lækninguna? Ég held í dag að slíkar lækningar séu einungis fyrir þá sem trúa að það sé einhver þarna úti sem geti læknað þá, og þar sem hugurinn er framar öllu, þá „læknast“ maður! Verst er að þetta kallast sjálfsblekking og er mjög þekkt hugtak í trúarbrögðum.
En allt í lagi með. Ég er ekki trúaður í dag en ég tók eftir því að þegar ég var trúaður að ég varð að fá alla til liðs með mér, þar sem ég var byrjaður að bjóða öllum vinum mínum á samkomur og segjandi þeim hversu æðislegt þetta væri. Sem betur fer er það liðið undir lok hjá mér.
En frábært hjá þeim sem eru trúaðir, þar sem það er ekkert að því í raun og veru. Ég bara sé í dag hversu mikið kjaftæði þetta var eftir að hafa upplifað þetta allt saman, en ekki láta mitt álit hafa áhrif á ykkur sem trúuð eru.
Ég vil að lokum taka fram að þetta er fimmhundraðasta bloggfærslan mín. Vei!
Ég er í dag trúleysingi, en ég hef hins vegar kynnst báðum hliðum á þessu máli, þ.e. bæði verið mjög trúaður og verið svo trúlaus. Ég verð samt eiginlega að viðurkenna að manni líður svolítið betur þegar maður heldur að það sé einhver þarna úti sem heldur utan um mann - en ég gat bara ekki lifað í slíkri sjálfsblekkingu.
Ég var eitt sinn í Krossinum. Ég fór á samkomu nokkrum sinnum í viku og í hvert skipti sem ég fór, kynntist ég æ furðulegra fólki. Þetta var samansafn af ofsatrúarfólki sem hafði annað hvort átt slæma æsku eða fortíð, og þá meina ég af völdum fíkniefna, misnotkunar og slíku. Ég passaði bara engan veginn inn í þennan hóp þar sem ég hafði átt frábæra æsku.
En það sem fólk var að leitast aðalega eftir þarna var hvort maður væri trúaður, og ef maður var trúaður þá var það ekki nóg því maður þurfti helst að vera frelsaður líka. Ef maður var frelsaður var maður „inn“ og var boðið á allskyns samkomur í heimahúsum en ef maður var ekki frelsaður gat maður nánast bara étið það sem úti fraus.
Einn daginn taldi ég mig vera frelsaðan, þar sem ég hafði haldið því fram að ég hafði meðtekið trúnna og hafði tekið á móti Jesú í hjarta og lífi mínu - eða einhverja slíka vitleysu. Eftir það var mér boðið á sérstaka frelsissamkomu, þar sem það var útlenskur predikari sem „læknaði“ fólk. Ég fór að sjálfsögðu í von um að hann gæti læknað mig af mígreninu mínu.
Raunin varð því miður önnur. Hann hafði leitt marga einstaklinga upp á svið og „læknað“ þá en þegar það kom að mér hafði ég engan áhuga á því að vera sá eini sem læknaðist ekki, þannig ég þóttist vera batnað. Hann tók í hausinn á mér og hrissti hann nokkrum sinnum, svo sagði hann mér að líta á klukku sem hékk þarna og aftur til baka. Ég átti að gera þetta nokkrum sinnum og svo átti mér bara að vera batnað - en raunin var önnur, því miður, því við þetta fékk ég hinn mesta hausverk og leið því ekkert betur.
Af hverju í ósköpunum þarf predikarinn að snerta mig og hrista mig til þess að mér batni? Á það ekki að vera guð (ég skrifa það með litlum staf vegna þess að ég er trúleysingi) sem sér um lækninguna? Ég held í dag að slíkar lækningar séu einungis fyrir þá sem trúa að það sé einhver þarna úti sem geti læknað þá, og þar sem hugurinn er framar öllu, þá „læknast“ maður! Verst er að þetta kallast sjálfsblekking og er mjög þekkt hugtak í trúarbrögðum.
En allt í lagi með. Ég er ekki trúaður í dag en ég tók eftir því að þegar ég var trúaður að ég varð að fá alla til liðs með mér, þar sem ég var byrjaður að bjóða öllum vinum mínum á samkomur og segjandi þeim hversu æðislegt þetta væri. Sem betur fer er það liðið undir lok hjá mér.
En frábært hjá þeim sem eru trúaðir, þar sem það er ekkert að því í raun og veru. Ég bara sé í dag hversu mikið kjaftæði þetta var eftir að hafa upplifað þetta allt saman, en ekki láta mitt álit hafa áhrif á ykkur sem trúuð eru.
Ég vil að lokum taka fram að þetta er fimmhundraðasta bloggfærslan mín. Vei!
Athugasemdir (