Tónlistarsmekkur = kynhneigð ?
Skrifað mánud. 2. júlí 2007 - 00:47Út frá smá atviki um daginn og einu svari hjá stelpu á MinnSirkus fór ég aðeins að spá í því hvort tónlistarsmekkur manna segði eitthvað um kynhneigð þeirra.
Um daginn þegar ég fór í útskriftarveisluna hjá Hemma frænda sat mikið af fólki úti spilandi á gítar og syngjandi með. Ég bað Hemma frænda um að spila lagið Love Is All Around með hljómsveitinni Wet Wet Wet. Þá sagði ein stelpan mér að fá mér tónlistarsmekk karlmanns.
Ég veit ekki hvað það er sem gerir mig ókarlmannlegan og/eða samkynhneigðan við að hlusta á/fíla/biðja um „svona“ tónlist, þar sem tónlist er bara tónlist og misjafn er smekkur manna.
Það er hægt að flokka tónlist í mörg hundruð mismunandi flokka og ef einhver manneskja ætlar að segja mér hvað er ókarlmannlegt og/eða hommalegt að hlusta á/fíla, á hún virkilega mikið bágt og veit afar lítið um tónlist.
Ég veit ekki en mér finnst afar þröngsýnt, fáfrætt og jafnvel heimskulegt að segja að maður sem hlusti á/fíli svona tónlist sé samkynhneigður og/eða ókarlmannlegur. Hver ákveður annars hvar mörkin eru hvort maður sé að hlusta á karlmannlega tónlist eða ekki?
Til dæmis núna er ég að hlusta á lag, sem mörgum gæti fundist „hommalegt“ og ókarlmannlegt, en ef maður spáir aðeins meira í laginu en bara hver syngur það og hvernig það er sungið, skilur maður kannski eitthvað.
Þetta lag fjallar um mann sem missir kærustuna sína í bílslysi, og vildi hann óska þess að hann hefði látið hana vita áður hversu mikið hann elskaði hana.
Kannski er málið bara að lög þar sem sungið er um ástina, tilfinningar, ofl., séu hommaleg og ókarlmannleg. Backstreet Boys, Westlife, Blue, Wet Wet Wet... allt eru þetta hljómsveitir sem einblína á það að syngja um ástina, tilfinningar, ofl. Það fyndna er að fæstir af meðlimum í þessum hljómsveitum eru samkynhneigðir og eru ekki að syngja um kærastann sinn, heldur kærustu. Hvað er svona hommalegt og ókarlmannlegt við það?
Ég er sem sagt kominn að niðurstöðu. Tilfinningar = samkynhneigt og ókarlmannlegt.
Um daginn þegar ég fór í útskriftarveisluna hjá Hemma frænda sat mikið af fólki úti spilandi á gítar og syngjandi með. Ég bað Hemma frænda um að spila lagið Love Is All Around með hljómsveitinni Wet Wet Wet. Þá sagði ein stelpan mér að fá mér tónlistarsmekk karlmanns.
Ég veit ekki hvað það er sem gerir mig ókarlmannlegan og/eða samkynhneigðan við að hlusta á/fíla/biðja um „svona“ tónlist, þar sem tónlist er bara tónlist og misjafn er smekkur manna.
Það er hægt að flokka tónlist í mörg hundruð mismunandi flokka og ef einhver manneskja ætlar að segja mér hvað er ókarlmannlegt og/eða hommalegt að hlusta á/fíla, á hún virkilega mikið bágt og veit afar lítið um tónlist.
Ég veit ekki en mér finnst afar þröngsýnt, fáfrætt og jafnvel heimskulegt að segja að maður sem hlusti á/fíli svona tónlist sé samkynhneigður og/eða ókarlmannlegur. Hver ákveður annars hvar mörkin eru hvort maður sé að hlusta á karlmannlega tónlist eða ekki?
Til dæmis núna er ég að hlusta á lag, sem mörgum gæti fundist „hommalegt“ og ókarlmannlegt, en ef maður spáir aðeins meira í laginu en bara hver syngur það og hvernig það er sungið, skilur maður kannski eitthvað.
Þetta lag fjallar um mann sem missir kærustuna sína í bílslysi, og vildi hann óska þess að hann hefði látið hana vita áður hversu mikið hann elskaði hana.
Kannski er málið bara að lög þar sem sungið er um ástina, tilfinningar, ofl., séu hommaleg og ókarlmannleg. Backstreet Boys, Westlife, Blue, Wet Wet Wet... allt eru þetta hljómsveitir sem einblína á það að syngja um ástina, tilfinningar, ofl. Það fyndna er að fæstir af meðlimum í þessum hljómsveitum eru samkynhneigðir og eru ekki að syngja um kærastann sinn, heldur kærustu. Hvað er svona hommalegt og ókarlmannlegt við það?
Ég er sem sagt kominn að niðurstöðu. Tilfinningar = samkynhneigt og ókarlmannlegt.
Athugasemdir (

