Heitast í Feb:
Engin færslaNýjasta greinin:
Besta vírusvörnin: Ágúst 2010Nýjasti kóðinn:
Athugasemdir:
alexander: frábært
...
solveig: hvar fæst þessi og á...
Gaui: Samhryggist!...
Gaui: Hahahaha djöfull er gaman að...
Ég les:
Deila á FacebookSlysó
Skrifað þriðjud. 3. júlí 2007 - 01:08
Í vinnunni í dag slasaði ég mig smávegis. Ég var að fara út úr lyftaranum og hoppaði hálfpartinn úr honum en á leiðinni rak ég handabakið í handfangið inni í lyftaranum, þannig úlnliðurinn fór 3x lengra en hann á að geta farið. Vá hvað það var vont! Ég talaði við Óla verkstjóra og hann gaf mér leyfi til að fara upp á slysó, þannig ég brunaði beint þangað.
Þegar ég kom upp á slysó voru svona 10 manns að bíða (97% útlendingar), þannig ég fór bara beint í móttökuna og pantaði tíma. Hún tók þá einhverjar upplýsingar um mig og bað mig um að fá mér sæti. Ég spurði hversu löng biðin væri og sagðist hún ekki vita það. Hjúkket að ég þurfti að bíða í sirka 2 klukkutíma!
Þegar það kom loks að mér var mér vísað inn í eitthvað herbergi, þar sem ég sat inni í einhverju tjaldi og beið. Ég þurfti svo að bíða þar í einhverjar góðar 20 mínútur eftir „lækni“. Það endaði með því að einhver læknanemi sem vissi ekkert í sinn haus rannsakaði eitthvað höndina á mér. Svo þegar hún var búin að rannsaka hana sagðist hún ætla að spyrja einhvern sérfræðing. Ég beið þá bara á meðan, enda þaulvanur biðinni!
Það fyndna er að ég heyrði allt samtalið þeirra. Hún byrjaði á því að lýsa hvar mig verkjaði, spurði svo hvort þetta væri ekki bara mar og spurði svo hvort hún ætti ekki bara að gefa mér ibufen.
„Ibufen“ var vinsælasta lausnin þarna, þar sem flestir sem komu þarna inn fengu bara ráð aldarinnar: IBUFEN!
En þegar stúlkan kom aftur sagði hún mér bara að þetta væri ekki brot, ráðlagði mér svo bara að taka ibufen og fara mér hægt í nokkra daga. Allt sem ég vissi nú þegar, en ok!
Takk fyrir ekki neitt!
Þegar ég kom upp á slysó voru svona 10 manns að bíða (97% útlendingar), þannig ég fór bara beint í móttökuna og pantaði tíma. Hún tók þá einhverjar upplýsingar um mig og bað mig um að fá mér sæti. Ég spurði hversu löng biðin væri og sagðist hún ekki vita það. Hjúkket að ég þurfti að bíða í sirka 2 klukkutíma!
Þegar það kom loks að mér var mér vísað inn í eitthvað herbergi, þar sem ég sat inni í einhverju tjaldi og beið. Ég þurfti svo að bíða þar í einhverjar góðar 20 mínútur eftir „lækni“. Það endaði með því að einhver læknanemi sem vissi ekkert í sinn haus rannsakaði eitthvað höndina á mér. Svo þegar hún var búin að rannsaka hana sagðist hún ætla að spyrja einhvern sérfræðing. Ég beið þá bara á meðan, enda þaulvanur biðinni!
Það fyndna er að ég heyrði allt samtalið þeirra. Hún byrjaði á því að lýsa hvar mig verkjaði, spurði svo hvort þetta væri ekki bara mar og spurði svo hvort hún ætti ekki bara að gefa mér ibufen.
„Ibufen“ var vinsælasta lausnin þarna, þar sem flestir sem komu þarna inn fengu bara ráð aldarinnar: IBUFEN!
En þegar stúlkan kom aftur sagði hún mér bara að þetta væri ekki brot, ráðlagði mér svo bara að taka ibufen og fara mér hægt í nokkra daga. Allt sem ég vissi nú þegar, en ok!
Takk fyrir ekki neitt!
Athugasemdir (