Deila á Facebook
« Stóru orðin | Aðalsíða | Helgin 26. - 28. október »

Lystin að lifa
Skrifað föstud. 26. október 2007 - 13:34
athugasemdir skrifaðar - toppur / botn
Ég var í lífsleiknitíma áðan og við horfðum á heimildarmyndina Lystin að lifa, sem fjallar um hina 17-18 ára Örnu Þórsdóttir, sem er búin að vera að glíma við lystarstol (anorexia) og lotugræðgi (bulemia) í þó nokkur ár.

Svo ég lýsi því nú hvað lystarstol (anorexia) er þá er þetta átröskun þar sem sjúklingurinn telur sig vera of þungan þegar hann er í raun við, eða jafnvel töluvert undir kjörþyngd.

Lotugræðgi (bulemia) er einnig átröskun og lýsir sér svo að sjúklingurinn neytir mikils matar og losa sig svo við hann með því að kasta upp. Þetta er gert til að plata hungurtilfinningu líkamans án þess að bæta á sig neinu.

Það er svolítið átakanlegt að horfa á þetta, þar sem það er ekkert leikið í þessu og þið fáið bara blákaldan raunveruleikann beint í æð. Ég gerði mér aldrei grein fyrir því hversu alvarlegt þetta vandamál væri fyrr en ég sá þessa heimildarmynd.

Arna fékk sér í myndinni þrjá núðlupakka og kláraði þá alla, en endaði svo á því að kasta öllu upp aftur. Svona svipað og ef maður drekkur/borðar eitthvað ógeðslegt og kastar upp við það, þá er mjög líklegt að maður kasti upp aftur næst út af því. Þetta er sálfræðilegt fyrirbæri en það virkar þannig að maður venur líkamann á að neita einhverjum tegundum af mat, nema að í tilviki búlemíusjúklings, er það allur matur.

Þetta byrjar voða saklaust þar sem maður ætlar að plata líkamann með því að kasta upp því sem maður hefur ofan í sig látið, til að bæla niður hungurtilfinninguna, en þetta endar með því að allt sem þú setur ofan í þig, fer upp aftur - sama hvort þú viljir það eða ekki.

Svo varðandi anorexíu-geðveikina. Þetta er náttúrulega bara hrein og bein geðveiki. Arna þoldi ekki að fara í bað þar sem þá sá hún hvað hún var ógeðslega feit. En þetta er svona, þegar maður er þetta langt leiddur byrjar maður alltaf að sjá sig sem feita manneskja, þó maður sé hreinlega að detta í sundur.

En það sem reitti mig einna mest til reiði í myndinni var þetta, sem hún sagði:

„Það sem að snart mig mest og dýpst er það að þegar ég var venjuleg og þegar ég var bara svona nokkurn veginn í minni þyngd, þá varð ég aldrei vör við að, eða ég minnist þess allavega ekki að mér hafi verið boðið að taka þátt í einhverjum fegurðarsamkeppnum eða tískusýningum. Um leið og kílóin fóru að hrynja af mér og eftir því sem ég varð óheilbrigðari, þá fékk ég fleiri og fleiri tilboð um að koma upp í Eskimo, um að taka þátt í fegurðarsamkeppnum, meira að segja um að fara erlendis. Eftir því sem ég varð í raun og veru veiklulegri og veiklulegri, því meiri tilboð fékk ég.“

Þetta er sorglegur veruleiki.



Athugasemdir ():