Laugardagur - Omega bjargaði lífi mínu!
Skrifað mánud. 5. nóvember 2007 - 02:50Ég hef tekið á móti Jesú inn í mitt líf og bjargaði hann mér frá þessari gífurlegu flensu sem er víst að ganga!
Nei nei, ég segi svona. Ég er að tala um Omega lýsistöflurnar, ekki kristilegu sjónvarpsstöðina.
Ég fékk víst 3,6 kommur (37,36 hita) í gær og var fáránlega slappur en ég tók Omega og varð við það bara góður.
Ég kíkti á rúntinn í gær eftir að ég ákvað að sleppa því að drekka á laugardagskvöldinu. Ég tók nokkra laugara og kíkti svo aðeins inn á Sólon. Ég hitti Ella félaga minn fyrir utan og fór með honum inn.
Mér tókst nú bara að skemmta mér ágætlega þarna þó ég væri alveg bláedrú. Ég er alveg á því að ég fari að djamma meira edrú Johnny Boy style! Það er bara svo þægilegt að komast heim í lok kvöldsins og verða ekkert þunnur næsta dag.
Rétt áður en Sólon lokaði bað Gummi mig um að skutla vinkonu sinni heim, þar sem hún var búin að fá sér aðeins of mikið í aðra tánna þannig ég gerði það. Grétar þurfti að bíða á meðan þar sem bíllinn var fullur.
Eftir að ég var búinn að skutla vinkonu Gumma náði ég strax í Grétar, en hann hafði rekist á Matta, þannig ég skutlaði honum að sjálfsögðu líka heim. Við Matti áttum góðar samræður saman á meðan Grétar var hálf dauður aftur í.
Mikið var gott að vakna í dag ekkert þunnur og ekki búinn að eyða krónu í bænum! Áfengi er böl, það er bara staðreynd. Samt sækist maður alltaf aftur og aftur í það. Ég skil það ekki! Hvað gerir það manni gott? Nákvæmlega ekki neitt! Það verður bara til þess að maður verður óhæfur til alls, illa lyktandi, illa útlítandi, leiðinlegur og svo handónýtur næsta dag, sem skilar sér í svakalegri þynnku og minnisleysi. Þetta er bara stundargaman, ekkert annað.
En núna í kvöld (sunnudagur) fór ég í leikhús með krökkunum í lífsleikniáfanganum í skólanum mínum. Leikritið heitir Óhapp og er ein mesta sýra sem ég hef á ævi minni séð. Ég fór út með eitt stórt spurningamerki uppi í hausnum, vissi ekki plottið í þessu, vissi ekki hvar atburðarásin átti sér stað, vissi bara ekki neitt. Ég held ég hafi hlegið í mesta lagi tvisvar þarna og hundleiðst allan tímann. Þetta var samt bara klukkutími þannig ég var enn með lífsmark eftir á. Ég get því miður ekki mælt með þessu leikriti, þó leikararnir hafi verið af fínni toganum. Þetta leikrit er samt að fá mjög góða dóma hjá virtum aðilum þannig ég hlýt bara að vera svona smekklaus.
Strax eftir leiksýninguna fór ég í bíó með Gumma á Resident Evil: Extinction. Hugsa sér að ég hafi farið í leikhús og bíó sama kvöldið, það er stórmerkilegt finnst mér!
Nei nei, ég segi svona. Ég er að tala um Omega lýsistöflurnar, ekki kristilegu sjónvarpsstöðina.
Ég kíkti á rúntinn í gær eftir að ég ákvað að sleppa því að drekka á laugardagskvöldinu. Ég tók nokkra laugara og kíkti svo aðeins inn á Sólon. Ég hitti Ella félaga minn fyrir utan og fór með honum inn.
Mér tókst nú bara að skemmta mér ágætlega þarna þó ég væri alveg bláedrú. Ég er alveg á því að ég fari að djamma meira edrú Johnny Boy style! Það er bara svo þægilegt að komast heim í lok kvöldsins og verða ekkert þunnur næsta dag.
Rétt áður en Sólon lokaði bað Gummi mig um að skutla vinkonu sinni heim, þar sem hún var búin að fá sér aðeins of mikið í aðra tánna þannig ég gerði það. Grétar þurfti að bíða á meðan þar sem bíllinn var fullur.
Eftir að ég var búinn að skutla vinkonu Gumma náði ég strax í Grétar, en hann hafði rekist á Matta, þannig ég skutlaði honum að sjálfsögðu líka heim. Við Matti áttum góðar samræður saman á meðan Grétar var hálf dauður aftur í.
Mikið var gott að vakna í dag ekkert þunnur og ekki búinn að eyða krónu í bænum! Áfengi er böl, það er bara staðreynd. Samt sækist maður alltaf aftur og aftur í það. Ég skil það ekki! Hvað gerir það manni gott? Nákvæmlega ekki neitt! Það verður bara til þess að maður verður óhæfur til alls, illa lyktandi, illa útlítandi, leiðinlegur og svo handónýtur næsta dag, sem skilar sér í svakalegri þynnku og minnisleysi. Þetta er bara stundargaman, ekkert annað.
En núna í kvöld (sunnudagur) fór ég í leikhús með krökkunum í lífsleikniáfanganum í skólanum mínum. Leikritið heitir Óhapp og er ein mesta sýra sem ég hef á ævi minni séð. Ég fór út með eitt stórt spurningamerki uppi í hausnum, vissi ekki plottið í þessu, vissi ekki hvar atburðarásin átti sér stað, vissi bara ekki neitt. Ég held ég hafi hlegið í mesta lagi tvisvar þarna og hundleiðst allan tímann. Þetta var samt bara klukkutími þannig ég var enn með lífsmark eftir á. Ég get því miður ekki mælt með þessu leikriti, þó leikararnir hafi verið af fínni toganum. Þetta leikrit er samt að fá mjög góða dóma hjá virtum aðilum þannig ég hlýt bara að vera svona smekklaus.
Strax eftir leiksýninguna fór ég í bíó með Gumma á Resident Evil: Extinction. Hugsa sér að ég hafi farið í leikhús og bíó sama kvöldið, það er stórmerkilegt finnst mér!
Athugasemdir (

