Deila á Facebook
« Ítalía | Aðalsíða | Myndir úr Ítalíuferðinni »

Ítalíuferðin mikla
Skrifað miðvikud. 4. janúar 2006 - 19:13
athugasemdir skrifaðar - toppur / botn
Jæja, þá er maður loksins kominn heim frá ljúfu Ítalíu. Þessi ferð var æðisleg og hefði ég alls ekki viljað sleppa henni fyrir mitt litla líf! Ég var búinn að gleyma hvað það er ógeðslega gaman á snjóbretti! Ég man líka hvað var gaman þarna þegar við vorum þarna fyrir 4 árum. Þetta byrjaði allt með því að systir mín fór út til Ítalíu í nám og ætlaði að koma til Íslands yfir jólin og áramótin. Svo hætti hún við það og ákváðum við bara familían að fara bara til Ítalíu að hitta hana.

22. desember fóru ég, Grétar og Gugga að djamma. Ég ákvað að drekka og hanga aðeins með vinunum áður en ég færi út. Svo eftir það fór Grétar bara heim til sín og ég og Gugga heim til mín. Svo klukkan 6 um morguninn vöknum við og skutlum Guggu heim til sín. Svo keyrum við út á flugvöll og þar hittum við Óla og mömmu hans; Gerði. Seinna fljúgum við til London. Við vorum í sirka 3 klst að fljúga til London frá Íslandi. Við millilentum í London í nokkra tíma og svo flugum við til Milano. Það flug tók sirka 2 klst.
Í Milano hitti ég Ellu systir. Það var yndislegt að sjá hana loksins eftir margra mánaða fjarveru!

Þegar til Milano var komið, keyrði rúta okkur upp í fjöllin, eða á stað sem heitir Madonna di Campiglio. Þetta átti að vera sirka 4 klst keyrsla með rútunni en umferðin gekk svo hægt út úr Milano að við vorum í öruggla 5-6 tíma á leiðinni. Já, þetta var frekar löng og þreytandi ferð. Enda steinrotaðist ég í flugvélinni og rútunni. Þegar við komum loksins til Madonna flakkaði rútan á milli hótela og leyfði fólkinu að fara með farangurinn sinn inn á hótelin sem þau voru á.

Við fjölskyldan vorum á hóteli sem heitir Arnica. Ég hef ekkert nema gott að segja um það hótel. Þriggja stjörnu hotel með inniföldum morgunmat, frábærri herbergisþjónustu og ýmsum öðrum lúxus. Á hótelinu er veitingastaður, þar sem hægt er að fá létta rétti. Wellnessið (heilsuræktin) var opnuð í ársbyrjun 2004 með sauna, tyrknesku baði, sólbekkjum, sturtum og hvíldaraðstöðu.
Þetta hotel var byggt árið 1985 en endurnýjað árið 2003. Það er á þremur hæðum, með lyftu. Það er staðsett í miðbænum þannig maður er enga stund að fara í bæinn. Það eru 50 metrar í næstu skíðalyftu sem heitir 5 LAGHI og getur maður rennt sér nánast heim að dyrum. Á neðstu hæð hótelsins er bar sem er í eigu hótelsins. Þar gat maður slappað af og fengið sér bjór eftir langan og strangan skíðadag.

Ég og systir mín vorum í tveggja manna herbergi. Alveg nógu stórt fyrir okkur tvö. Það voru svalir þarna þannig maður gat farið út að fá sér "frískt" loft án þess að þurfa að fara niður og út þar. Því miður er komið eitthvað heimskulegt reykingarbann í Ítalíu þannig það má hvergi reykja inni. Ég varð því alltaf að standa úti í kuldanum og totta sportblysin.

Allir dagarnir þarna voru eiginlega bara svona: vakna, borða morgunmat, klæða sig, skíða allan daginn, borða, afslöppun í heilsuræktinni (sauna, heitur pottur, tyrkneskt bað), leggja sig, fara út að borða, drekka og taka því rólega, svo bara sofa. Svona endurtók þetta sig eiginlega alla ferðina. Alls ekki leiðinleg rútína.

Fyrir fjórum árum þegar við vorum þarna, kynntumst við rosalega flottum og góðum veitingastað. Hann heitir Le Roi og fengum við bestu pizzur þar sem við höfum á ævinni smakkað. Við fórum auðvitað þangað eiginlega á hverju kvöldi í þessari ferð. Það þægilega var að við vorum ekki bókuð í kvöldmat á okkar hóteli þannig við fórum út að borða á hverju kvöldi. Maður verður líka leiður á því að fá alltaf sama fjögra rétta máltíðir á hverju kvöldi. Ágætt að hafa kost á smá fjölbreytni.
Við prófuðum einnig aðra veitingastaði; eins og t.d. Artini, sem heitir víst núna Sartini. Það var ekki góður matur þar nema pizzurnar. Þær voru ágætar. En það sem okkur fannst lélegast var þjónustan og borðaskipan. Málið er að þessi veitingastaður var á tveim hæðum. Efri hæðin var aldrei notuð þannig þegar maður leit inn um gluggann inn á veitingastaðinn, sá maður aldrei neinn, út af því að þeir fylltu fyrst neðri hæðina og svo efri hæðina. Frekar asnalegt fyrirkomulag. Þjónustan var bara fáránlega léleg. Ég held ég hafi bara aldrei á ævi minni kynnst eins seinni og asnalegri þjónustu. Þjónarnir voru hægir og seinir og þegar þeir voru að fara með mat á borðin, bentu þeir á borðin í staðin fyrir að kinka kolli eins og þeir gerðu á Le Roi. En við fengum þó matinn á endanum. Sem betur fer.

Skemmtanalífið þarna var ekki upp á marga fiska. Ég er svo mikill djammari að ég varð að djamma þarna en það var enginn almennilegur skemmtistaður þarna! Það voru nokkrir skemmtistaðir þarna sem voru með hárri músík eins og tíðkast hérlendis, en þeir höfðu allir sína galla. Það voru: Swiss, Piano Bar, Cliffanger og Des Alpes.

Ég fór á Swiss eitt kvöldið með Birki, frábærum strák sem ég kynntist í ferðinni. Þegar við gengum inn, fengum við svona klippikort (eins og er í sundlaugum hérlendis). Við löbbum inn og setjumst. Seinna fer Birkir á barinn og þarf ekki að borga neitt. Hann kemur til mín og segir mér að barþjónninn hafi bara klippt í kortið sitt. Við höldum þá að fyrsti drykkurinn sé frír og þá fer ég á barinn og fæ mér bjór. Það sama gerist fyrir mig; barþjónninn klippir í kortið mitt. Svo fáum við okkur annan bjór og það sama gerist. Svo þegar við erum búnir með þessa 4 bjóra ákveðum við að fara út. Við löbbum út en dyraverðirnir stoppa okkur og segja okkur að við verðum að borga við barinn. Við löbbum að barnum og þá rukkar hún okkur báða €46 fyrir fjóra bjóra (tvo og tvo). Fyrsti bjórinn kostaði sem sagt €15 og næsti bjór kostaði €8, sem sagt €23 evrur sem við þurftum báðir að borga. Hversu dýrt er það? Evran er hvað, 73 kr. og 15 * 73 = 1095 íslenskar krónur fyrir einn helvítis bjór! Við borguðum og fórum svekktir út og ákváðum að gera þetta aldrei aftur. Sniðug gróðaleið að láta fólk borga eftir á þegar það fer út. Fólk drekkur bara og drekkur og borgar ekkert en fær svo skellinn þegar það fer út. Sniðug leið til að plokka peninga af fátækum námsmönnum!

Næst var stefnan tekin á Des Alpes. Hann átti að opna kl 12 um miðnætti en svo þegar klukkuna sló 12 þá allt í einu breyttist það í 1 eftir miðnætti. Svo myndaðist svo mikil biðröð og okkur sýndist þetta vera invite only skemmtistaður. Við nenntum þessu ekki og ákváðum að fara. Við prófuðum þennan stað tvisvar en lentum alltaf í sömu biðröðinni og ruglinu með opnunartímann.

Næst prófuðum við Piano Barinn. Við fórum að honum en það kostaði €40 inn og inn í því var einn drykkur! Vá, hvaða hálfviti færi að borga sirka 3000 kr. fyrir inngöngu að einhverjum stað? Jú jú, sniðugir þessir ítalir.

Ég prófaði svo að lokum þennan Cliffanger. Hann átti víst að vera voða góður að sögn íslendinganna sem voru með okkur í ferðinni. Ég fór þarna inn klukkan 12 og var hent út klukkan 1 eftir miðnætti. Já, hann var bara opinn til 1. Eftir það var öllum hent út. Alveg fáránlegt. Ég skil samt alveg vel af hverju íslendingunum hefur þótt hann svona góður. Þetta var allt fólk langt yfir fertugt og fer það ekki alltaf snemma að sofa?
Já, skemmtanalífið þarna var GLATAÐ! Við slepptum þessu bara eftir þetta rugl og fórum oftast bara á Arnica barinn um kvöldið eftir kvöldmatinn.

Ég er ekki sáttur við hvernig Ítalir halda upp á gamlárskvöld. Þeir fagna víst ekki mikið á gamlárskvöld, heldur spara sig fyrir nýárskvöld. Þannig við íslendingarnir, sem erum vanir að fagna gamlárskvöldinu, vorum bara ein þarna sem vorum að fagna af einhverri alvöru.

Dagarnir liðu og heimþráin varð sífellt sterkari. Það er hræðilega leiðinlegt að djamma án vina og vandamanna á gamlárskvöldi. Það var allt í lagi á jólunum, út af því að maður hittir vinina svo lítið á jólunum og þá er maður ekkert að djamma neitt af viti. Maður tók því bara rólega, borðaði góðan mat og slappaði af.

Allavega ég er loksins kominn heim til Guggu minnar, hlýja rúmsins míns og yndislegu tölvunnar minnar!

Ég kom til Reykjavíkur kl 3 í gær. Eftir það sendi ég Guggu og Grétari sms og fékk þau með mér á rúntinn á Subway til að ég gæti fengið mér að borða. Djöfulsins kerlingin átti ekki kál á Subwayinn. Ég fékk mér samt sem áður að borða, út af því að ég var að kálast úr hungri. Já, veskið mitt hrópar beinlínis ekki húrra núna því ég á eiginlega engan pening og fékk bara 1000 krónur útborgað frá Bónus Video. En ég á eitthvað inni hjá Securitas sem ég fæ þegar ég skila einkenningsbúningnum.

Einmitt þegar ég var að fara að sækja Guggu og Grétar á bílnum mínum, þurfti ekki bíldruslan að vera gjörsamlega rafmagnslaus! Ég fékk pabba til að gefa mér start og ég var í alveg 10 min að hlaða bílinn með kaplana á því annars dræpi hann bara á sér.

Ég fór svo í dag og sótti stundatöfluna mína og er ég alveg ágætlega sáttur með hana, fyrir utan kannski íþróttirnir. Út af því að ég er í ÍÞR-111 í þriðja skipti! Ég er samt með Grétari í ÞÝS-303 og TÖL-113 sem er nokkuð svalt!
Ég er allavega að fara núna heim til Kollu frænku og Hlölla að borða og svo geri ég kannski eitthvað í kvöld.

Svo auðvitað skelli ég inn myndunum úr ferðinni í kvöld eða á morgun.

Ciao a tutti.



Athugasemdir ():