• Bloggið
• Um mig
• Greinar
• Bíórýni
• Kóðasafn
• Gestabók
• Tenglar
• Hafa samband
• Leita
• Framundan
• Afmælisdagar*

Jökull: Sæll, ég var að reyna...

Birkir R Gudjonsson: Þeir vilja samt ekkert pufa...

Zodte: Takk Takk :D ...

Gaui: Ég er með 32 bit...

Danni: Flott grein Gaui. Hvort ertu...

Skrifað af Gaui þann 11. mars 2009 - 00:35

1 athugasemd skrifuð - toppur / botn

Fjöldi lestra: 1209

Leikritið fjallar um lágstéttarfjölskyldu í Reykjavík sem veslast hefur upp í Vesturbænum og lifir í skugga fortíðarinnar eftir að afinn, Jónatan skipstjóri, sigldi eina flaggskipi Íslendinga, óskafleyinu, í strand.


Persónurnar eru margvíslegar en má þar meðal annars nefna afann Jónatan sem er orðinn elliær og blindur eftir að hafa siglt óskafleyi Íslendinga í strand, og situr nú allan daginn við iðju sína og ríður net. Hann býr í vesælum húsakynnum með dóttur sinni, Áróru, og syni hennar, Láka. Fjölskyldan á varla fyrir húsaleigunni, en upp í hana fer allur örorkustyrkur Jónatans. Restina sér svo ríkur skransali að nafni Finnbjörn um, en gegn því fær hann að sænga hjá Áróru þegar honum lystir.

Eftir skipsbrotið hefur önnur aðalpersónan, Áróra, veslast niður úr huggulegri skipstjóradóttur í ódýra vændis- og spákonu, en reynir sitt besta að eiga fyrir salti í grautinn fyrir þremenningana. Það er hins vegar á brattann að sækja með einungis örorku föður síns, sem er af skornum skammti. Hún neyðist því til að halda Finnbirni skransala góðum svo hann hætti ekki að halda fjölskyldunni uppi og leiti eitthvert annað.

Þriðja aðalpersónan í leikritinu er Láki, sonur Áróru, en hann eirir ekki við neitt og tollir hvergi í vinnu. Hann dreymir um að komast til útlanda í skóla eftir að hafa hrökklast úr stýrimannaskólanum, í burtu frá þessum óþurftarlýð, og verða skipstjóri. Sá eini sem hefur trú á honum er gamall kennari að nafni Pétur, sem aðstoðar hann við bréfaskriftir og umsóknir í skólana.

Aukapersónan í aðalhlutverki er svo Árdís, saklaus stelpa að austan, sem kemur í bæinn til að leita föður sinn uppi. Hún fær að búa hjá þremenningunum á meðan hún leitar sér að vinnu og íbúð, byrjar í ástarsambandi með Láka og endar með því að vera skilin ein eftir, allslaus. Áróra stingur af í glæsiíbúð sem Finnbjörn varð henni úti um, Jónatan er sendur á elliheimili að ósk Finnbjörns og Láki strýkur að lokum til útlanda í von um að komast inn í sjóliðsforingjaskólann.
Leikritið skilur því eftir örlitla von um að það muni rætast úr Láka og hann muni að lokum hitta Árdísi aftur þegar hann útskrifast úr sjóliðsforingjaskólanum.

Ég satt að segja fór með voða litlar væntingar í leikhúsið, en ég endaði með því að skilja hvorki upp né niður í tilgangi, meiningu og ætlun verksins. Alveg þangað til mér var sagt að verkið væri táknrænt fyrir raunsæið og nútímann. Það breytti gjörsamlega sýn minni á verkinu í heild sinni. Ég hugsa því að þetta verk sé einungis fyrir þá sem eru færir um að lesa á milli línanna og sjá hið táknræna í verkinu og hvernig er hægt að tengja það við nútímann og síðustu öld. Markhópurinn er því hugsa ég aðallega eldra fólk; fólk á þrítugsaldri og eldra.

Leikmyndin í verkinu var bein sýn á lök húsakynni fjölskyldunnar og fyrir framan þau, þar sem fátæklegi kofinn spilaði meginhlutverk og svo staðurinn þar sem Jónatan sat við iðju sína og reið net daginn út og daginn inn. Leikmyndin var óbreytt allan tímann, nema í lokin þegar heimkynni þeirra voru rifin, en það var bersýnilega tákn um breytta tíma, líkt og við erum að upplifa í dag.

Lýsingin í sýningunni var ekkert agalega áberandi að mínu mati, en maður tók hins vegar eftir því þegar Láki og Árdís voru ein saman, að sköpuð var þá rómantísk stemmning með ljósunum. Eins þegar þau voru að kveðjast í hið hinsta sinn, rétt áður en Láki fór með skipinu til útlanda.

Leikararnir stóðu sig allir prýðisvel en má þá helst nefna túlkun Gunnars Eyjólfssonar á afanum, honum Jónatani, ásamt Elvu Ósk Ólafsdóttir sem tókst að túlka skipstjóradótturina, vændis- og spákonuna, Áróru, mjög vel. Eitt sem mér finnst hins vegar einkennilegt hvað varðar leikhópinn er það að Örn Árnason, sem lék kennarann Pétur, sem var allur af guði gerður til að hjálpa Láka, er hvergi titlaður fyrir leik sinn. Spurning hvort hann hafi verið ráðinn sem aukaleikari og hafi verið í staðinn fyrir einhvern annan þarna.

En í heildina var þetta ágætt leikrit, eftir að maður fékk smá ábendingu um að þetta væri allt táknrænt fyrir þjóðfélagið og breytta tíma. Það hefði ekkert verið verra að fá að vita það áður en maður fór á sýninguna en maður fer nú svo sjaldan í leikhús að maður býst ekkert við því að lenda á einhverri gestaþraut. En verkið sýnir mjög mikla togstreitu á milli fortíðar og framtíðar, ásamt því að vera mjög góð lýsing fyrir samtímann.

En brennisteinninn í verkinu er án efa bjartsýnin og vonin að þau Láki og Árdís munu hittast aftur eftir að hann nær að ljúka sjóliðsforingjaskólanum. Það er það sem áhorfandinn fær ekki að vita en í kjölfarið af því brýst út von um að svo gerist. Að öðru leyti endar verkið sorglega, fjölskyldan sundrast, Áróra stingur af með skransalanum ásamt því að Jónatan er sendur á elliheimili, elliær, blindur og með samvisku sem nagar hann út af skipsbrotinu áðurnefnda.